วันนี้มีโอกาสนั่งคุยกับรุ่นพี่ผู้มากประสบการณ์ท่านหนึ่งในตอนเย็น

          การคุยครั้งนี้ ทำให้หวนคิดถึงหลายสิ่งหลายอย่างที่เกิดขึ้นกับตนเองในช่วงชีวิตที่ผ่านมา

          ขากลับหอ บนรถตู้ที่เงียบๆ ว้างๆ  เลยได้มีโอกาสนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อย จุดประกายหลายอย่างทีเดียว

          หลายประเด็นที่คุยกัน ทำให้ฉันเห็นถึงการเปลี่ยนแปลงของตัวเอง

          ทั้งดี และไม่ดี

          ฉันไม่รู้ว่าฉันเลิกสนใจ เลิกมองตัวเองมานานขนาดไหนแล้ว

          นานแค่ไหน ที่ไม่ได้นั่งคุยกับตัวเอง

          นานแค่ไหน ที่ความทะเยอทะยานหายไป

          คงพร้อมๆกับที่ฉันไม่ดูแลตัวเอง น้ำหนักลด ป่วยง่าย ไม่ยอมออกกำลังกาย จนแพ้ภัยตัวเอง ผื่นขึ้นตัวเต็มไปหมด

         อาหารเป็นพิษได้บ่อยๆ เป็นไข้ที่ไม่เคยหายขาด รวมถึงอาการคลื่นไส้อาเจียนกับอาหารในทุกๆมื้อ

         ทรมานมากจริงๆ

         แต่พร้อมๆกัน ฉันก็มองเห็นข้อดีมากมาย

         ถ้าเรื่องราวในอดีตไม่เกิดขึ้น บางที ความทะเยอทะยานของฉัน อาจไม่ได้กลับมาอีกครั้ง

         ต้องขอบคุณเรื่องราวที่ถูกถ่ายทอดให้ฟังทุกเรื่องราว ที่ทำให้ฉันสำนึกขึ้นมาได้มากขึ้น ว่ากำลังทำอะไร

         ตอนนี้ฉันพบว่า ฉันกำลังหลงลืมบางสิ่งบางอย่าง…..

         แต่ไม่เป็นไร

         ฉันจะเรียกมันกลับมา ^_^

          ปล.นู๋เป็นเพียงเด็กน้อยอายุ 22 ปี ไม่ได้มีความคิดความอ่านมากกว่าเด็กอายุ 22 คนใด

          บางที อาจจะยังเด็กน้อยมากกว่าคนรุ่นเดียวกันซะอีก (ประมาณว่าอายุจริง 22 แต่คิดได้แค่ 15 ขวบ)

          เพราะงั้น เรื่องราว หรือปัญหาของนู๋ มันอาจไม่ได้สำคัญอย่างที่คิด ที่เขียนแบบนี้

          เพราะไม่อยากให้พี่บางคนกังวลกับเรื่องของนู๋มากไป ขอบคุณสำหรับความปรารถนาดี

          แต่เรื่องราวบางอย่าง ก็ยากที่จะพูดออกไป (นู๋กลัวเกินกว่าจะเล่านั่นเอง 555 )

          เอาเป็นว่า ขอบคุณจริงๆค่ะ กับน้ำใจทั้งหมด  ^^

          ตอนนี้ อยากอ๊วกเจรงๆ T__T

“ อยู่ไหน ไม่เห็นหน้าเธอมานานแล้ว คิดถึงกันบ้างไหม อยากเห็นหน้าเธออีกซักครั้งหนึ่ง หวั่นไหว ทุกครั้งที่ใจคิดถึง มันทนไม่ค่อยไหวมองไปเห็นหน้า ……”

เสียงเพลงเบาๆ คลอมาพร้อมสายฝนที่สาดเทลงมาไม่หยุดนิ่ง อากาศเย็นๆกับสาลี่ลูกโตนี่โคตรเข้ากั๊น…..เข้ากันกับหยดน้ำข้างหน้าต่าง

ตุ๊กตาลิงกอริลล่าสีดำหน้าตาโคตรน่าเกลียด ผสมกับผ้าปูเตียงลายดอกที่ผ่านการเพาะเชื้อมาหนึ่งอาทิตย์เต็มๆ

สองถึงสามวันมานี้ฉันอารมณ์ดีจัง ^_^ …..อาจเป็นเพราะเมื่ออาทิตย์ที่แล้วได้ไปทานข้าวกับรุ่นพี่ใจดีคนหนึ่ง ที่มักมีประโยคเด็ดๆกับการบ้านให้ไปฉุกคิดได้ทุกครั้งที่เจอะเจอ ประโยคเด็ดที่โดนมาครั้งล่าสุดก็คงไม่พ้น

“แบบนี้แหละ……ปัญหาของคนเดี๋ยวนี้ ก็ชอบโทษคนอื่นก่อนจะโทษตัวเองกันตลอด ปัญหามันเลยมีไม่รู้จักหยุดหย่อน”

จำได้ว่า ตอนนั้นกำลังจะคีบยำหนวดปลาหมึกที่ฟูจิเข้าปาก เจอประโยคขั้นเทพเข้าไป ถึงกับหนวดติดคอไป 3 วิ ……(อืม ด่ากรูอยู่รึป่าวว่ะเนี่ย แง่มๆๆ) ไม่ได้เคืองหรอก เพราะที่พี่เค้าพูดมา มันก็จริง……เลยทำให้ช่วงนี้ ฉันอยู่ในช่วงข่มจิต ข่มใจ โทษตัวเองมากๆ ก่อนที่จะหันไปโทษใคร

ก็ได้แต่หวังว่า ทุกคนที่ฉันรู้จัก จะมีมุมมองเช่นเดียวกัน สิ่งดีๆ จะได้ไม่ลดน้อยถอยลงโดยที่เราอาจไม่ทันได้มองดู หันกลับมาอีกครั้ง สิ่งดีๆจะได้ยังคงอยู่ ไม่จากไปแบบไม่รู้ตัว (แบบที่ฉันกำลังจะเจอ)

แต่ก็อีกนั่นแหละ วินาทีนี้ ฉันก็ได้แต่พยายามทำทุกอย่างให้เต็มที่ในทุกๆวัน เพื่อที่วันนึงข้างหน้า หันมองตัวเองกลับมา จะได้ไม่รู้สึกเสียใจกับการกระทำของตัวเอง ……แน่นอน มันไม่ได้ง่าย แต่ก็ไม่ได้ยากที่จะทำ

ถึงจะรู้สึกว่าตัวเองเริ่มซะช้า อาจไม่ทัน กับบางสิ่งบางอย่างที่กำลังหมุนเปลี่ยนไปเรื่อยๆอย่างรวดเร็ว ในทุกๆวัน แต่อะไรจะเกิด……ก็คงต้องปล่อยให้มันเป็นไป กลายเป็นคนปลงไปซะแล้วเรา เเง่งงงง = =”

- วันนี้มีเรื่องสนุกมากมาย ไปดูงาน NEPCON ที่ BITEC บางนา ความรู้สึกปีนี้ช่างแตกต่างกับปีที่แล้วโดยสิ้นเชิง การต้อนรับจากพี่ๆในปีนี้ เรียกได้ว่า “ดีขั้นพ่อเทพแม่เทพ” เรียนมา 4 ปี ไปดูงานมา 4 ครั้ง ครั้งนี้กลับเป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึก “อิ่มเอม” หลายซุ้มล้วนเต็มใจและเต็มที่กับการให้ความรู้ ไม่ได้มาเพียงเพื่อธุรกิจเพียงอย่างเดียว บางบริษัทถึงกับมีการยื่นแจกนามบัตรพร้อมเบอร์โทรกันเล็กน้อย ก็ไม่รู้ว่าพอสมัครไปจริงๆ จะ support ทุกอย่างจริงอย่างที่พูดกับเราวันนี้รึป่าว แต่ที่แน่ๆ เอานามบัตรไว้ก่อนดีที่สุด 5555++

- ออกจากงานที่ BITEC ช่วงบ่าย เดินทางต่อไปยังเดอะมอล์บางกะปิ ติดรถพี่ณัฐที่บังเอิญโค-ตะ-ระ ผ่านมาเจอกัน เลยกลายเป็นโชค 2 ชั้น ได้เจอพี่หนุ่มหล่อเฟี้ยวที่ห่างหายกันไปนาน แถมได้นั่งรถฟรีอีกตะหาก อิอิ

- หลังจากมาถึงมอล์ปิโดยสวัสดิภาพ ได้ของบางอย่างที่ตามหาซื้อมานานเกือบ 2 เดือน พร้อมกับจำนวนเงินที่ปลิวหายออกไปจากกระเป๋า 300 บาท จากราคา 490 (ต่อสุดฤทธิ์ อิอิ) ก็ยืนอมยิ้มบร้าอยู่คนเดียวเพราะเห่อของใหม่อยู่นาน ถูกใจ ดีใจ ชอบมันจริงๆ ^_^

- ช่วงเย็น ได้มีโอกาสนั่งฟังทมยันตีเล่าเรื่อง ฟังชีวิตแกแล้วก็อึ้ง ทึ่ง เสียว เจ๋งดี

เห้อ พอดีกว่า ความจริงเขียนไว้เยอะกว่านี้ แต่ขี้เกียจพิมพ์ นอนดีกว่า พรุ่งนี้จะไปกินเค๊ก วะ55555555555555555555555555555

เราจะแกร่งขึ้นเรื่อยๆ เจ๋งจริงๆเรา ^_^

ฝันดีชาวโลก …….

สวัสดี หน้าฝน

เป็นแค่หนอนไร้ค่า..
ที่หลงลืมตาเกิดมาท่ามกลางดอกไม้
ร่างกายผอมบาง
ดมกลิ่นหอมเย้ายวน
หลากสีชีชวนให้หลง รักไม่ลาร้าง
หลงรักเจ้าช่อดอกไม่ทั้งใจ
*ต่อให้หิวก็ฝืนก็ทน
จะยอมไม่กลืนไม่กินดอกใบ
ให้เจ้าดอกไม้ระคาย
**แค่ใช้น้ำค้ างเพื่อพอประทัง
ตายังมองชื่นชมแค่เพียงดอกไม้
ไม่เคยคิดมองตัวเอง
จนชีวิตเจ้าหนอนก็ตายลงไป
ยอมทำไปแม่ไม่มีใครจะมองเห็น
หล่นร่วงลงไปทอดกายเป็นปุ๋ยดิน (แต่ดอกไม้ยังคงงดงามเพราะปุ๋ยดิน)
โอ้เจ้าหนอนผีเสื้อ
ไม่เหลือเวลาตามฝัน
ไม่ทันได้เติบโต ไม่ทันโผบิน
แล้วความรักของมัน 
ทิ้งเรื่องราวอะไรให้ใครได้ยิน
รักที่สร้างสรรค์ไม่ทำร้ายใคร

ล้มตัวลงนอนตั้งแต่ทุ่มครึ่ง ปิดเปลือกตา ลืมเลือนเรื่องราววุ่นวาย

ตอนนี้ 6 ทุ่มพอดิบพอดี

เปลือกตาถูกเปิดขึ้นอีกครั้ง  ฝนพรำ บรรยากาศชวนฟุ้งซ่าน

ความเหงาปะทะเข้าหาตัวอย่างจัง

คำถามผุดพรายขึ้นมากมาย

ตอนนี้….ฉันเป็นใคร….ทำอะไรอยู่….ดีแล้วใช่มั้ยที่เป็นแบบนี้

บางที การหยุดอยู่กับที่ อาจจะดีกว่า ตะเกียกตะกายไขว่คว้า

…..มนุษย์ผู้ไม่เคยรู้อะไร

คิดถึง…..ความรู้สึกทะเยอทะยานไม่รู้จบ

คงต้องเรียกพลังกลับคืนมา

…..มนุษย์ผู้โง่เขลา

*****นั่งฟังเพลงหนอนผีเสื้อ ….ทำไมมันเศร้างี้ว่ะ*****

*** 2 วันนี้เท่านั้น สู้ๆ ***

**อยากไปทะเลจัง นั่งริมหาด เศร้าๆ เหงาๆ คงจะดี**

ไม่อยากรู้จัก  ไม่ต้องสนใจ

ไม่อยากใกล้ชิด ไม่ต้องพูดจา

ไม่อยากเจอหน้า ไม่ต้องแกล้งทำ

ไม่อยากพูดคุย ไม่ต้องเดินมา

กรูอึดอัด แม่มเอ๋ยยยย!!!!

หลายคนมักพูดว่า ชีวิตช่วงวัยเรียน เป็นวัยที่สบายที่สุด สนุกที่สุด โลดโผนที่สุด

ฉันมักคิดว่า ก็ไม่แน่เสมอไป บางที ตอนทำงานอาจเป็นอะไรที่สนุกที่สุดก็เป็นได้

และแน่นอน ฉันคาดว่าจะเป็นหนึ่งในคนที่ทำงานด้วยความสุขด้วยเช่นกัน

หนึ่งเดือนที่ผ่านมาของการฝึกงาน ฉันรู้สึกสนุกมากๆ ตื่นเต้น ท้าทาย ทุกครั้งที่คิดถึงการฝึกงาน ก็มักจะคิดถึงแต่ด้านดีๆ พี่ดีๆ ห้องพักดีๆ การต้อนรับดีๆ แต่แน่นอน ทุกอย่างล้วนมี 2 ด้านเสมอ ฉันเองอาจหลงลืมไป ว่าโลกมันไม่สวยงามได้ทุกวัน ฉันทำตนอย่างโนนักกะ เป็นมิตรกับทุกคน ผลที่ได้คือการยิ้มแย้มต้อนรับเป็นอย่างดีจากพี่ๆ แต่ถึงวันหนึ่งที่ฉันนำเสนอผลงาน ฉันถึงได้รู้ว่าทุกอย่างคือ มายา

ตอนนี้ …….ฉันเริ่มรู้สึกอึดอัดกับการทำงาน ไม่เข้าใจกับความห่วงใยที่ได้รับ กับการสั่งสอนที่มีให้ ฉันไม่เข้าใจ ว่าการที่ฉันทำประโยชน์ให้กับบริษัท จะเป็นการเปลี่ยนแปลงความรู้สึกของคนๆหนึ่งได้อย่างมหาศาล  ฉันเพียงมาขอความรู้ และให้กลับ เท่าที่จะให้ได้ ฉันไม่เข้าใจ ว่าการให้ที่ฉันทำลงไปจากคำสั่งของใครบางคน เพื่อประโยชน์ของบริษัท จะเป็นความผิดร้ายแรง ที่ทำให้เราไม่มองหน้ากัน

ประสบการณ์ครั้งนี้ ทำให้ฉันรู้ว่า ไม่ว่าเราจะสะอาดขนาดไหน หากอำนาจมีไม่มากพอ เราย่อมสกปรกได้ทุกเวลา และข้อสำคัญที่ลืมไม่ลง ข้อดีของผู้มีอำนาจ คือการสามารถพูดกลับกลอกได้ตลอดเวลา เหอะๆๆ รู้สึกแย่ได้อีก

ความรู้สึกของความท้าทายเริ่มมอดลงทุกทีๆ  

ชีวิตวัยเรียน คงสนุกกว่าจริงๆนั่นแหละ …….

นี่แค่เริ่มต้นนะเนี่ยะ เด็กน้อยจริงๆเลยตรู ><!

ช่วงนี้ห่างหายไปจากที่นี่นานพอสมควร ชีวิตลุยๆ วุ่นๆดี ความจริงก็ไม่ได้ตั้งใจจะเข้ามาเขียนอะไรหรอก เพียงแต่เห็นพี่ๆหลายคนเริ่มเข้ามาโหวกเหวกโวยวายกันหลายหน่ออยู่ ประมาณว่า “หายหัวไปเลยนะไอ้น้อง ไม่บอกไม่กล่าว” ประมาณนั้น

ก็นะ อย่างว่าแหละ ช่วงนี้ไอ้น้องฝึกงานอ่ะนะพี่ เวล่ำเวลาจะมาเล่นมันก็เลยน้อยเต็มที ว่าแล้วก็โม้เรื่องที่ทำงานหน่อยดีกว่า

……วันแรกของการทำงานเริ่มวันที่ 19 มีนา เข้าโรงงานครั้งแรก คำอุทานจากสาวๆเด็กฝึกงานอย่างเราก็โคตรน่ารัก

>>>> “แสรดดดด……..ร้อนโว้ยยยย” <<<<

เข้างานวันแรก จะเป็นลมอยู่กลางไลน์กันทุกคน หน้าตาหมาไม่ทักกันถ้วนหน้า

 

 

แต่ก็นะ ผ่านไป 2 วันเริ่มชิน ภูมิเริ่มดี 40-50 องศานี่เรียกสวรรค์ แต่วันนี้ก็ไม่ไหว ร้อนเวอร์ได้อีก 70 กว่าองศาอ่ะพี่น้อง นรกชัดๆ…… 

ชีวิตฝึกงานก็ไม่มีรัยมากหรอก เข้าไปทำตัวหนิดหนมกับทุกคน หัวเราะเอิ๊กอ๊ากกับคนงาน แล้วก็ทำหน้าตาน่าสงสารขอความช่วยเหลือจากพี่ช่างทั้งหลาย

ความจริง…..ก็ไม่ต้องทำหรอกนะ เพราะหน้าตาก็ไม่มีความรู้อยู่แล้ว พี่ช่างมองก็คงเก็ท ไอ้เด็กนี่แม่มน่าสงสารจริง เรียนมาซะก็สูง ไม่รู้เรื่องไรเล้ย 5555++

ชีวิตตรู T___T

อืม……ถึงทุกวันนี้ ก็ยังไม่รู้เรื่องเท่าไหร่อยู่ดี อาศัยลูกมั่ว กับรอยยิ้ม บวกลูกบ้าอีกนิดหน่อย ความจริง ก็ยังไม่ได้ทำรัยมากเลยนะ แต่พี่ๆที่นี่ส่วนใหญ่จะชอบบอกว่า ไอ้เด็กพวกนี้แม่มเถื่อน เหอะๆๆ กะอีแค่ปีนเครื่อง มันเถื่อนตรงไหนหว่า ><!

พอพี่เริ่มเห็นว่าเถื่อน …. ก๊อก 2 ก็เริ่มมา เมื่อ 2 วันก่อน เริ่มมีเลี้ยงเหล้า 55555 พัฒนาจากเลี้ยงข้าว มามอมเหล้าซะงั้น พอไม่กิน ก็หาว่าอ่อน เหอๆๆ พอไม่เมา ก็โดนหาว่าพาพี่ไปมอม *O* กลายเป็นเด็กเลวอีกและตรู เอากะเค้าเหอะ

แต่ก็นะ ยังงัยก็ต้องชื่นชมพี่ๆเค้าแหละ เวลาทำงานก็เจ๋งๆกันทุกคน ลุงยาม แม่บ้าน คนงาน พี่ช่าง แล้วก็หัวเน่าทุกส่วน ทำงานกันแจ่มๆทุกคน จะมีก็แต่เรานี่แหละ เข้าไปเป็นเดือนและ ยังทำรัยไม่เสร็จซักอย่าง วันศุกร์นี้คุณเจ้าของโรงงานก็เริ่มตามผลอีกและ เหลือเวลาพรุ่งนี้อีกวัน ไฟแช่ก้นอีกแล้ววุ้ย ...><! 

เห้ยยย…..ทำไปทำมา เริ่มบ่นเรื่องตัวเองอีกและ

กะจะเขียนภาพพจน์ดูดีๆซะหน่อย บ่นได้อีก วะ55555

พอดีกว่า ง่วง ไม่รู้จะเขียนรัยและ อึนได้อีก

ฝันดีถ้วนหน้า ต่อไปก็จะเริ่มหายหน้าไปแบบไม่โผล่หัวอีก จะเตรียมตัวโลภเอาเงินชาวบ้านเค้า เลยต้องซุ่มตัวไว้ในไหนิดส์นึง ไม่ได้ไปหาใครเท่าไหร่ ก็เอาเป็นว่าเข้าใจตรงกันแล้วกันเนอะ ^^